Vandaag is het weer tijd voor een lekker swingende big band. Evenals Duke Ellington is Count Basie een der mastodonten van de hedendaagse muziek. Hij stond al bijna 20 jaar op te treden toen Elvis nog met zijn luiertje in de wieg lag. Dit maakt de muziek van Count Basie dan ook een beetje gedateerd (zelfs anno 1957!). Waar we eerder in deze serie al Frank Sinatra, Louis Prima en Duke Ellington met een comeback-plaat zagen, is ook deze plaat van Count Basie een comeback. Na het succes van de vroege jaren '30 was zijn muziek in de vergetelheid geraakt en met een aantal topmuzikanten wist hij met dit album weer voor goede verkoop te zorgen.The Kid From the Red Bank is meteen heerlijk. Na het 4e nummer merk ik dat dit album het best kan omschreven worden als 'een bloemlezing van het big band-tijdperk'. Het zijn allemaal korte, knusse nummertjes vol melancholie. Door de tijd ingehaald inmiddels, door alle steengoede jazz die nadien gemaakt is en alle popmuziek die er met grote snelheid overheen geraast is. Desondanks weet Basie het beste in zijn mannen naar voren te brengen.
Big band is echter niet mijn favoriete genre en het begint me al snel te vervelen. Vandaar dat ik dit album wederom een 6,5 ga geven. Hoewel ik The Atomic Mr. Basie leuker vond dan Live At Newport van Duke Ellington (die ik hetzelfde beoordeelde) ga ik toch voor een 6,5 want ik vind het net geen 7 waardig. Ik begrijp het belang van Duke Ellington en Count Basie en ik ben blij het eens gehoord te hebben, maar bij deze sluit ik het hoofdstuk big band dan ook af.
Punten: 6,5/10
