008. Buddy Holly & the Crickets - The "Chirping" Crickets (1957)

Buddy Holly. Wie kent 'm niet. Eén van de pioniers van de rock 'n roll. Nooit had ik aandachtig naar zijn muziek geluisterd, maar natuurlijk kende ik de hits. Dit album The "Chirping" Crickets uit 1957, is het enige dat Buddy tijdens zijn korte leven uitbracht met zijn begeleidingsband. 12 simpele popliedjes met een venijnig hoekje staan erop. Het was toch net even iets wilder dan zijn tijdsgenoten: er werd geschud met de heupen en gezongen over de meisjes en alles wat Buddy ze te bieden heeft.

Het gitaartje klinkt lekker en de samenzang is soms leuk, doch mierzoet. Toch vind ik Buddy Holly eigenlijk een beetje een watje. Ik kan me amper voorstellen dat hij, guitig en al met zijn brilletje, vroeger een sexsymbool was voor zijn generatie en een plaaggeest voor de rest van Amerika. Hoe conservatief moet je zijn om aanstoot te nemen van dit soort muziek? Het is allemaal zo onschuldig. Elvis, soit, maar Buddy Holly? Niet dus.

Daarom vind ik dit album ook een beetje saai. Ik begrijp het belang ervan, maar behalve wat hits (Oh, Boy! en vooral That'll Be The Day) staat er toch weinig spannende muziek op dit plaatje. Ik kan me dan ook groen en geel ergeren aan mensen die spreken van 'The Day The Music Died'. Er is namelijk verschrikkelijk veel goede en ook betere muziek gemaakt na het fatale vliegtuigongeluk van Buddy Holly op 3 februari 1959.

6/10

007. Frank Sinatra - Songs For Swingin' Lovers! (1956)

Frank Sinatra is de koning van de swing. Niemand kan de capriolen van zijn stem fatsoenlijk nabootsen. En als je hem aan het werk ziet, lijkt hij ook nog niet eens zijn best te doen. Zijn stem is één van de prachtigste wonderen uit de popmuziek en het luisteren ernaar ontmoedigt de luisteraar om zelf te gaan zingen.

Met dit album, uit 1956, dat swingt van alle kanten, toonde Frank Sinatra aan hoever hij kon gaan. Het album kent alleen maar swingers, nummers over liefde, feestjes en sex (waar zou Makin' Whoopee anders over gaan?). Frank Sinatra was natuurlijk ook altijd al een snoeperd, waar zijn hart op In the Wee Small Hours nog gekrenkt werd, is hij hier weer helemaal terug tussen alle drank en drugs die omgingen in het wereld waarin hij verkeerde. Hij staat weer op de dansvloer met een mooie dame in zijn armen.

Op dit album blijven vooral de echte prijsnummers goed hangen, You Make Me Feel So Young is ijzersterk en het is een tour-de-force die het album opent. Het allerbeste Sinatra-nummer is echter de winnaar: I've Got You Under My Skin. Zo relaxt, zo rustig, zo heerlijk arrogant. Maar Frank klonk vooral: zo volmaakt.

Punten: 8,5/10

006. Duke Ellington - Ellington At Newport (1956)

Eén van de grootste legendes in de jazzmuziek is Duke Ellington. Geboren nog in de 19e eeuw, was hij één van de grondleggers van wat u en ik tegenwoordig onder jazz verstaan. Ellington maakte met zijn bigbands grote furore in de jaren '30, maar in 1956 probeerde hij het stof een beetje van zijn imago te blazen. En dat lukte! De live-registratie van Ellington op Newport 1956 blijft nog altijd het best verkochte album van zijn carrière.

Het album bestaat uit vijf lange orkeststukken, allemaal uitgesponnen onder de bezielende leiding van de Duke zelf. In de aankondiging wordt al gezegd dat de muzikanten tot de beste van het toenmalige jazz-veld behoren. Festival Junction swingt lekker en is een prima nummer. Het trompetspel is virtuoos en verveelt eigenlijk geen seconde. De drie nummers die daarop volgen vind ik allemaal een beetje saai en de nummers klinken als door de tijd ingehaald. Het klinkt allemaal als van dat standaard jazzwerk wat je vindt op compilaties die je helemaal niet wilt hebben. Desondanks begrijp ik de waarde van deze stukken en snap ik het laaiende enthousiasme van de toehoorders.

Het laatste stuk, Diminuendo And Crescendo In Blue, maakt een heleboel goed. Het ritme is zinderend en de solo's fantastisch. In de laatste vijf minuten breekt het publiek de tent bijna af en dat tekent precies voor de charme van jazz. Het kan zo'n spannende muziek zijn. Duke Ellington is een grootheid, zonder twijfel, maar mijns inziens meer vanwege zijn pionierswerk, dan om zijn composities.

Punten: 6,5/10

005. Fats Domino - This Is Fats Domino! (1956)

Iedereen kent denk ik wel Blueberry Hill. Eén van de grootste hits uit de jaren '50. Fats Domino was dan ook een ware ster omstreeks 1956. Zijn singles deden het voortreffelijk en met zijn olijke voorkomen, wist hij heel wat mensen te vermaken. Hij was vaak op televisie en de radio draaide hem toen al jaren plat.

Behalve goede singles maken, was Fats Domino ook verdomd consistent wat betreft albums. Dit album uit 1956 (kortweg: This is Fats Domino!) bevat geen fillers. Het staat vol met twaalf swingende nummertjes over mooie zwarte meisjes en andere gebruikelijke thema's die destijds in nummers verwerkt werden. Met zijn mooie, volle stem werkt hij de nummers mooi af onder begeleiding van een prima orkestje. De nummers die net boven het maaigras uitstaken waren: Honey Chile, You Done Me Wrong en natuurlijk het magistrale Blueberry Hill.

Al met al een prima album van één van de eerste zwarte popsterren. Niets bijzonders, eerlijk is eerlijk, maar absoluut de moeite waard om een keer gehoord te hebben!

Punten: 7,5/10

004. Louis Prima - The Wildest! (1956)

Begin jaren '50 was Louis Prima een gevallen ster. Hij was begin 40, niemand wilde zijn big-band nog zien optreden en hij gaf meer geld uit dan er binnenkwam. Prima regelde tenauwernood een plek in de Sahara Club in Las Vegas. Deze club had geen goede naam: het was een plek voor B-sterren, maar Prima zag geen andere kans. De band werkte hard en al snel werden ze de populairste act van Las Vegas.

Het management van Louis Prima wilde zijn debuutalbum zo 'live' laten klinken als maar kon. En dat is voortreffelijk gelukt. Zelden werd een performance zo in de essentie gegrepen als op The Wildest! De tien nummers vliegen, onder aanvoering van meneer Prima, als een stoomwals over je heen. Uitsluitend bestaande uit covers, behalve het briljante Jump, Jive, an' Wail dat van eigen pen is, kan dit album het best beschreven worden als een grote, lange sprint naar de finish. Het heerlijke trompetspel, de zang van Prima en van zangeres Keely Smith en een ijzersterke band die tot op de millimeter op elkaar ingespeeld is.

Prima zou in de late jaren '60 nog eenmaal een comeback maken en wel als King Louie, de aap in Jungle Book. Dit album is echter hele andere koek en ik heb ervan genoten. Van begin tot eind.

Punten: 9/10

003. The Louvin Brothers - Tragic Songs of Life (1956)

Vandaag een flinke portie country, en wel met het close-harmony duo The Louvin Brothers. Ira en Charlie waren al van jongs af aan in de weer met de liedjes die ze leerden van paps. Aan de oppervlakte lijkt het allemaal heel onschuldig, maar vooral Ira was een venijnig baasje. Uit zijn iele tenor wist hij toch heel wat spannende teksten te persen. De teksten zijn doordrenkt van tragedie, verlies en zonde.

De eerste dat ik het luisterde, vond ik het helemaal niks. Gewoon oude, oubollige countrymuziek. Inmiddels is het wat bezonken en ben ik van mening dat The Louvin Brothers eigenlijk gewoon best toffe gasten waren met een spannend leven. Ze bogen dit alleen om in mierzoete melodietjes die bij iedere redneck-oma op zondagmorgen door de kamer zouden mogen schallen.

Desalniettemin had ik het erger kunnen treffen in de countryhoek. Vooral Ira Louvin heeft een uitermate interessant leven achter de rug en werd zelfs eens neergeschoten door zijn derde vrouw. Het zal dan ook niet geheel toevallig zijn dat hij zich in 1965, samen met zijn nieuwste bruid, te pletter reed.

Punten: 6,5/10

002. Elvis Presley - Elvis Presley (1956)

Elvis is een fenomeen. Je kunt fan van Elvis zijn of je kunt hem verschrikkelijk vinden, feit blijft in alle gevallen dat hij een charisma heeft zo groot als het Empire State Building. De cover van deze eerste plaat van Elvis bewijst dit perfect. Hij is gewoon de man. En het kost hem geen kracht. En iedereen mag het weten!

Op deze eerste plaat (het hoesontwerp werd later door The Clash gebruikt voor London Calling, maar ook Rain Dogs van Tom Waits is er zeker door beïnvloed) staan hits als Blue Suede Shoes en I Got A Woman. Het nummer wat mijn aandacht het meeste greep, is Just Because. Dit gaat over een meisje die denkt dat ze vanalles is, maar die door Elvis flink op haar plek wordt gezet. Lachen man.

Zijn stem is op dit album nog lang niet op zijn best, maar je hoort wel al goed wat voor fantastische stem hij heeft, vooral als hij wat lager gaat zingen. Dit is goed te horen op One-Sided Love Affair. Dit album is absoluut niet de Heilige Graal en de studiotechnieken zijn zeer verouderd, maar toch is dit een onmisbare parel in de popgeschiedenis. Elvis had als allereerste blanke door waar rock 'n roll over ging en dat mag een wonder heten. Elvis is een kind van God.

Punten: 8,5/10