Eén van de grootste legendes in de jazzmuziek is Duke Ellington. Geboren nog in de 19e eeuw, was hij één van de grondleggers van wat u en ik tegenwoordig onder jazz verstaan. Ellington maakte met zijn bigbands grote furore in de jaren '30, maar in 1956 probeerde hij het stof een beetje van zijn imago te blazen. En dat lukte! De live-registratie van Ellington op Newport 1956 blijft nog altijd het best verkochte album van zijn carrière.Het album bestaat uit vijf lange orkeststukken, allemaal uitgesponnen onder de bezielende leiding van de Duke zelf. In de aankondiging wordt al gezegd dat de muzikanten tot de beste van het toenmalige jazz-veld behoren. Festival Junction swingt lekker en is een prima nummer. Het trompetspel is virtuoos en verveelt eigenlijk geen seconde. De drie nummers die daarop volgen vind ik allemaal een beetje saai en de nummers klinken als door de tijd ingehaald. Het klinkt allemaal als van dat standaard jazzwerk wat je vindt op compilaties die je helemaal niet wilt hebben. Desondanks begrijp ik de waarde van deze stukken en snap ik het laaiende enthousiasme van de toehoorders.
Het laatste stuk, Diminuendo And Crescendo In Blue, maakt een heleboel goed. Het ritme is zinderend en de solo's fantastisch. In de laatste vijf minuten breekt het publiek de tent bijna af en dat tekent precies voor de charme van jazz. Het kan zo'n spannende muziek zijn. Duke Ellington is een grootheid, zonder twijfel, maar mijns inziens meer vanwege zijn pionierswerk, dan om zijn composities.
Punten: 6,5/10
Geen opmerkingen:
Een reactie posten